Definition
▶
onderbreken
Onderbreken betekent het tijdelijk stoppen of verstoren van een gesprek, activiteit of gebeurtenis.
الانقطاع يعني التوقف المؤقت أو إزعاج حديث أو نشاط أو حدث.
▶
Het is niet beleefd om iemand te onderbreken tijdens het praten.
ليس من اللائق مقاطعة شخص أثناء التحدث.
▶
De leraar moest de les onderbreken vanwege een brandalarm.
كان على المعلم أن يقطع الدرس بسبب إنذار الحريق.
▶
Ik wil je niet onderbreken, maar ik heb een belangrijke vraag.
لا أريد مقاطعتك، لكن لدي سؤال مهم.