Definition
▶
ضياء
diyaa
ضياء هو الشعاع أو النور الذي ينير مكانًا ما.
דִּיוּר הוא הקרן או האור שמאיר מקום כלשהו.
▶
ضياء الشمس يملأ السماء في الصباح.
diyaa alshams yamla' alssama' fi alsabah.
אור השמש ממלא את השמיים בבוקר.
▶
كنا نحتاج إلى ضياء القمر لنكمل رحلتنا.
kunna nahtaj ila diyaa alqamar linakmil rahlatna.
היינו זקוקים לאור הירח כדי להשלים את המסע שלנו.
▶
الضياء في الغرفة جعلني أشعر بالراحة.
aldiyaa fi alghurfa ja'alni ashor bialraha.
האור בחדר גרם לי להרגיש בנוח.