Definition
▶
خوشبو
khushbū
خوشبو به معنای عطری و خوشایند که در فضا پخش میشود، استفاده میشود.
香是指在空气中散发出的愉悦香气。
▶
این گلها خوشبو هستند و بوی خوبی دارند.
这些花香气扑鼻,气味很好。
▶
عطر جدید او بسیار خوشبو است.
她的新香水非常香。
▶
هوای صبحگاهی در جنگل خوشبو و تازه است.
森林中的早晨空气清新而芬芳。