Definition
▶
բացականչություն
Բացականչություն նշանակում է հուզմունք կամ նշան, որը արտահայտվում է ուժեղ կամ բարձր ձայնով, սովորաբար զարմանք, ուրախություն կամ վշտի դեպքում:
التعجب هو شعور أو علامة يتم التعبير عنها بصوت عالٍ أو قوي، عادةً في حالات الدهشة أو الفرح أو الحزن.
▶
Նա բացականչություն արեց, երբ տեսավ իր սիրելին:
لقد أطلقت تعجبًا عندما رأت حبيبها.
▶
Մեր դասարանում բացականչությունը շատ հաճախ է լսվում, երբ երեխաները ուրախ են:
في صفنا، يتم سماع التعجب كثيرًا عندما يكون الأطفال سعداء.
▶
Բացականչություն ես լսել, երբ նա հաղթեց մրցույթում:
سمعت تعجبًا عندما فاز في المسابقة.