Definition
▶
dobroć
Dobroć to cecha charakteryzująca się życzliwością i bezinteresownym działaniem na rzecz innych.
الفضيلة التي تتميز باللطف والعمل غير الأناني من أجل الآخرين.
▶
Jego dobroć zawsze zaskakuje ludzi w potrzebie.
لطفه دائمًا يفاجئ الناس المحتاجين.
▶
Dobroć jej serca sprawia, że wszyscy czują się lepiej.
لطف قلبها يجعل الجميع يشعرون بتحسن.
▶
W trudnych chwilach pokazujemy naszą dobroć.
في الأوقات الصعبة نُظهر لطفنا.